Γεια σου Μπιλ!

Μπαίνει η Χίλλαρυ Κλίντον σ ένα μαγαζί για ζώα. (Σιγά, ρε παιδιά, μη μου καταλογίζετε πράματα που δεν είπα. Μαγαζί που πουλάει κατοικίδια ζώα εννοώ, όχι ότι είναι ζώο η γυναίκα). Βλέπει έναν όμορφο παπαγάλο και ρωτάει:
— Μιλάει ο παπαγάλος;
— Ναι, μιλάει της λέει ο καταστηματάρχης Και γιατί έχει μόνο $50, ενώ οι άλλοι κάνουν από #500 και πάνω;
ξαναρωτάει η Χίλλαρυ.
— Ξέρετε, μαντάμ, εξηγεί ο καταστηματάρχης, δεν είναι ο παπαγάλος που θα παιρνε κανείς για το σπίτι του, γιατί τον είχαν σ ένα μπορδέλο και η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι κάπως άσχημη.
— Μ αρέσει και τον θέλω λέει η Χιλλαρυ.
— Δική σας η επιλογή, δική σας κι ευθύνη, της λέει ο μαγαζάτορας.
Τον παίρνει, τον πάει στο Λευκό Οίκο, ξεσκεπάζει το κλουβί και θαύμαζε το πουλί (τον παπαγάλο, έτσι;) Ο παπαγάλος ρίχνει μια ματιά δεξιά, μια άλλη αριστερά και λέει:
— Καινούργιο μπορδέλο, καινούργια τσατσά.
Γέλασε η Χίλλαρυ.
Λίγο μετά μπαίνει η κορούλα της, η Τσέλσι και μια φίλη της. (Μα τι ηλίθιο χαμόγελο έχει αυτό το κορίτσι! Λέτε να είναι έτσι εκ γενετής ή κάνει πρόβες στο σπίτι;)
— Καινούργιο μπουρδέλο, καινούργιες πουτάνες, παρατηρεί ο παπαγάλος.
Η Χίλλαρυ τους εξηγεί την ιστορία και τα δυο κορίτσια πήρανε τα ίσια τους πάλι. Τότε μπαίνει στο δωμάτιο κι ο πρόεδρος. (Α, εδώ τα χαλάμε!
Είναι εκλεγμένος και δεν μπορώ να πω τίποτα). Ο παπαγάλος του ριξε μια ματιά και είπε αδιάφορα:
— Γεια σου Μπιλ!